Sırtında konutuyla her gün istediği yerde uyanıyor

Yasemin Güngör evvel eşinden sonra işinden, ailesinden ve en son İstanbul’dan ayrıldı… Seyahat etmeyi ömür şekli haline getiren Güngör, karavanda yaşıyor. Türkiye’yi gezen genç bayan her gün istediği yerde uyanıyor.

Yasemin Güngör, ömür rotasını apansız değiştirenlerden.

“Sabah kalk, kahvaltını yap, işe git, akşam konuta dön, yemek yap” rutinlerinden vazgeçmiş, birçok insanın karar dahi almaya çekineceği durumlarda, güneşi takip eden özgürlüğü seçmiş bir Türk bayanı.

Umutlarıyla, endişeleriyle çıktığı yeni hayatında artık çok memnun, özgürlüğün tadını dört teker üzerinde, yürüyen konutuyla, güzeline giden görünümde mola vererek, tabiatın eşsiz hoşluğu eşliğinde çıkarıyor.

Yasemin hanım, öncelikle neden karavan? Yani küçük bir yatla denizleri aşarak ya da uçakla rotalar belirleyerek de dünya çeşitleri yapabilirdiniz…

Tamamen tesadüf oldu aslında.

Benim hayalim yollarda olmak, dünyayı keşfetmekti. Birinci 2 sene otomobilim ve kamp gereçlerim ile gezdim.

Seyahatlerimden birinde karavanını satan biriyle tanıştım ve satın alıp denemeye karar verdim. Çok keyif alınca da karavan ile seyahatim başladı. 4 yıldır karavanda yaşıyorum. Ancak seyahatlerim daima karavanla olmuyor. Misal gecen sene 7 ay Güney Amerika’daydım, sırt çantamla çıktım yola. Birkaç sene evvel bisikletle Kocaeli’den Artvin’e gittim vs. Yani bir gün tekne olur, bir gün kano olur, diğer bir gün apayrı bir araç olur. Önemli olan yolda olmak. Karavan da bu araçlardan yalnızca bir tanesi. En büyük farkı, karavanın birebir vakitte yuvam olması.

Bu yola çıkmadan evvel karavan kullanabiliyor muydunuz?

Hayır ancak ayağım pedala basmaya yettiğinden beri otomobil kullanıyorum. Babam biz çocukken bizi daima dağlara bayırlara çıkarıp otomobil kullandırttı.

Çok şanslıydım, her aracı çok rahat kullanabileceğimi düşünüyorum.

DÖNÜŞÜMÜM 2 YIL SÜRDÜ

Dönüm noktanız ne oldu? İşinizi bırakmak, eşinizden ayrılmak, farklı bir hayata başlamak güç olmadı mı?

Hayatımda aldığım hiçbir karar beni bu kadar zorlamadı. En zoru eşimden ayrılmaktı. İşten ayrılmayı bir müddettir düşünüyordum ancak cüret edemiyordum. Eşimden ayrılınca işten ayrılmak bir anda dünyanın en değersiz konusuna dönüştü.
İstanbul’dan ayrılmak ise hepsinden kolay oldu. Kararsızlığım, huzursuzluğum ve depresyonum neredeyse 2 sene sürdü. Hayatımın en makus, en tabanı gördüğüm periyoduydu. 2 yılın çıkısında ben artık farklı bir ben’dim ve yeni ben’in hayalleri de apayrıydı. Artık içimdeki o yıllarca bastırmış olduğum ses, avazı çıktığı kadar bağırıyordu ve iletisi çok netti. Her şeyden vazgeçip kendime yepisyeni bir hayat kurma kararını da böylelikle alabildim.

İyi ki de aldım. Binlerce şükür.

Yollarda hangileriyle daha çok karşılaştınız? Kaygılarınızla mı yoksa umduklarınızla mı?

Umduklarımın çok daha ötesiyle karşılaştım. Korktuğum anlar oldu elbette ancak yaşadığım muhteşemliklerin yanında lafını etmeye bile değmez.

Karavanda yaşamanın hoşlukları ve zorluklarından bahseder misiniz?

Öncelikle herkese nazaran katiyetle değil. Beni toplumsal medyadan takip edenler “hep her şey çok hoşmuş üzere anlatıyorsun” diyorlar. Zira o denli. Her şey ziyadesiyle hoş ve huzur verici. Pek çok insan, benim yaşadığım kimi olayları olumsuzluk ya da büyük bir sorun olarak görüp bu sevdadan vazgeçebilir. Ben genelde bu hallerimle çok eğleniyorum.

Yolda olmak, yolda yaşamak çok farklı bir deneyim; her an her şeyin olabileceğini bilme ve teslim olma hali. Bu hali deneyimlemeyenlerin karavandaki özgürlükleri de kısıtlı olacaktır. Konforsuzluğundan yılabilirler misal. Sorunuza dönecek olursam, en büyük hoşluğu konutumun hareketli olması ve canım nerede isterse orada gözümü açabilmem. Seyahatlerin epeyce konforlu geçmesi; yorulduğunda çekip kenara uyuyabilmenden tut, acıktığında mutfağının çabucak yanı başında olması üzere..

Bütçesel olarak pansiyon, otel tatillerine kıyasla çok daha uygun olması.

Zorlukları ise; Suyunu daima dışarıdan temin etmen, depoların dolunca boşaltmak gerekmesi, şöyle uzun uzun sıcak bir duş alamaman..

ÖNCE 2 HAFTA DENEYİN

Karavanla seyahatlerde yer bulma ıstırapları var sanırım…

Yer bulma meşakkati her sene daha da artıyor, bilhassa dönemde. Dönem dışı rahatım şimdi yerinde fakat bu da bir müddet sonra probleme girebilir.

Boşaltım için alanlar yok. Pis su ve WC için akaryakıt istasyonlarında yer yapılmasını istek ediyorum fakat bildiğim bir proje yok bu bahiste.

Çoğu insan emekli olduğunda bu türlü bir hayatın hayalini kuruyor. Siz deneyimlerinizle onlara neler tavsiye edersiniz?

Denemeden hiçbir şeyi bilemeyiz. Lakin öte yandan bazen oburlarının yaptıkları gözümüze o kadar hoş gözükür ki, biz de birebir hisleri yaşayacağımızı sanırız. O yüzden hayal bir karavansa, evvel min. 2 hafta kiralayarak deneyim etmelerini öneririm.

YOLDA OLMANIN KEYFİ BAŞKA

– Yolda biriktirdiğiniz başta arkadaş sonra da dost olduklarınız var mı?

ÇOK var. Yollarda o kadar çok beşerle tanıştım, arkadaş oldum ki. Arkadaş olduklarım ya da kısa müddetliğine yollarımızın kesişip bir daha görüşmediklerim… Hayatıma dokunan her bir canlı, yolda olmanın en büyük keyfi. Hepsinin kıssası, hissettirdikleri başka.

ASIL TEHLİKE İNSANDA

– Yerleşik konut ömrü mı değerli, yoksa karavanla ömür mı?

YERLEŞİK ömür. Karavanda kira, su, elektrik ücretsiz. Yalnızca yeme içme maliyetiniz var ki bu konutta yediğimizden daha az oluyor.En azından benim için o denli. Karavanın tek ekstrası yakıt. O da dediğim üzere mecburi bir masraf değil. Daha kısa uzaklıklarda de yol yapılıp bütçe dengelenebilir.

– Karavanda tek başınıza ıssız yerlerde kaldığınız oluyor. Güvenlik önlemleriniz neler? Şu ana kadar bir tehlike yaşadınız mı?

ÇOK şükür hiç yaşamadım. Genelde insanın olmadığı ya da az olduğu yerleri seçiyorum. Kalan beşerler varsa bir mühlet profillerine bakıp, müşahede yapıyorum. En inançsız hissettiğim yerler kent içleri oluyor. Vakit zaman kalmam gerekebiliyor. Tehlike insanın bol olduğu yerlerde oluyor, tabiatta değil.

KIYAFETE VE LÜKSE GEREKSİNİM DUYMUYORUM

Göçebe hayatı yaşamak, için paranız yetiyor mu?

İŞTEN ayrılana kadarki süreçte daima gelecek korkum vardı. Yola çıktıktan sonra, olmadığım kadar varlıklı hissetmeye başladım. Kendime inancım o denli artmıştı ki, gereksinimim olduğunda her formda paramı kazanabilecek bir yolu bulacağımı biliyordum artık. Fark ettiğim kıymetli şey, çalıştığım vakte kıyasla çok daha azını harcıyordum. Hiçbir gereksiz kıyafete, lükse muhtaçlık duymuyordum.

Eski hayatımda “olmazsa olmaz” diye tanımlayıp, bunları temin edebilmek için saatlerimi çalışarak feda ettiğimi fark edince, o vakitler nasıl bir kısır döngünün içine hapsolmuş olduğumu fark ettim.

Çalışmıyor musunuz?

ŞU anda biraz birikimim ve kira gelirim var. Bunlar yetmiyor dünyayı gezebilmem için. O yüzden de YouTube’a girdim 2 sene evvel. Bir ölçü oradan gelirim var. Ve dönemsel işlerde çalışarak da ek gelir yaratıyorum kendime. Geçen sene yazın seyahat acentasında çalıştım. Bu yaz da yeniden çalışmayı planlıyorum. Artı, çeşitler düzenlemeye başladım. Senede 3-4 cins düzenleyerek çok keyif aldığım tabiat yürüyüşlerime, takipçilerimi de davet ediyorum. Bunların yanı sıra örneğin geçen sene Güney Amerika’dayken, 1 ay bir hostelde konaklama ve yemek karşılığı istekli çalıştım.

Bütçemi dengelemek için bu stil işler de yapıyorum.

patronlardunyasi.com